13 مرداد 1399 ساعت 22:24

آشنایی با فاطمه دانشور

فاطمه دانشور کارآفرین ایرانی

فاطمه دانشور (متولد ۱۳۵۳)، کارآفرین و تاجر ایرانی و از اعضای شورای اسلامی شهر تهران در دوره چهارم و عضو اتاق بازرگانی, صنایع, معادن و کشاورزی است. وی کارشناس مدیریت بیمارستانی و کارشناس ارشد مدیریت بازرگانی از دانشگاه تهران است.
مدیرعامل سیاحان سپهر آسیا و بنیانگذار موسسه نیکوکاری مهرآفرین پناه عصر حامی زنان و کودکان بی سرپرست و بدسرپرست کودکان کار و خیابان و بازمانده از تحصیل و نوزادان مادران معتاد و... می باشد.

فاطمه دانشور
فاطمه دانشور مهرآفرین

زندگی من

خواستنی که توانستن شد

امروز خیلیها از من میپرسند عامل موفقیتت چه بود؟ به آنها میگویم که موفقیت من به عوامل متعددی بستگی داشت؛ یکی از این عوامل افراد موثری بودند که در مسیر زندگیام قرار گرفتند و به کمك آنها مسیرهایی به رویم گشوده شد . این نکته همواره برای من عجیب و سوال برانگیز است، زیرا همیشه در کتابها خوانده بودم که شما به اهدافی میرسید که آنها را در ذهنتان تکرار کردهاید. اما من به اهدافی بسیار فراتر از آنچه نوشته بودم رسیدم...

فاطمه دانشور

از مهمترین حقوقی که ائمه معصومین علیهم السلام بدان اشاره کرده اند، حقوق کودک است. در رساله امام سجاد علیه السلام، یکی از حقوق صغیر را عطوفت و مهرورزی برشمرده و این گونه بیان می فرمایند که «به او مهر بورزد و به حکم تکلیفی که برعهده اوست، پرورش و آموزش او را به خوبی انجام دهد، و در قبال آینده جامعه بشری احساس مسؤولیت و تعهد کند».

در روایات متعدد درباره کودکان، به این قشر به عنوان ارکان آینده اجتماع، با وسعت نظر و جامعيت نگاه شده و درباره آنها به دقیق ترین و حساس ترین روش هاى تربيتى سفارش شده است. در کنار سفارش های مؤکد برای ساختن آینده کودکان، ترسیم چگونگی رفتار با آنان در زمان حال هم با دقت صورت گرفته است و برقراری رابطه ای دوستانه و صميمانه اى از مهمترین تأکیدات معصومین علیهم السلام است.
برآورده شدن نیازهای اساسی، حق تمام کودکان است که نه فقط شامل نیازهای لازم برای بقا و امنیت، که شامل حقوقی است که به آنها امکان دهد که تا حد امکان و استعداد، به رشد جسمی و ذهنی برسند. حفاظت شدن در مقابل صدمات و آزارهای جسمی و روحی یکی از ابتدایی ترین حقوق کودکان است که از مصادیق زیرپاگذاشتن آن، کار کودک است. روز جهانی مبارزه علیه کار کودک، و توجه به این روز در مجامع بین المللی در این قرن بیست و یکم، نشان می دهد که هرچند دنیای ما به پیشرفت های بزرگی دست یافته است؛ اما در این دنیای پیشرفته و با این قوانین دقیق و وجود نهادهای بی شمار بین المللی، ملی و حکومتی، هنوز نتوانسته ایم پدیده شوم و غیرانسانی «کودکان کار» را ریشه کن کنیم.
کودکی که نیازمند خانواده و دوستان است، در بهترین دوره تجربه کردن شادی های زندگی، سیلی سخت و خشن کار را تجربه می کند و تا چشم باز می کند، به جای بازی و شادی، وارد دنیای بزرگترهایی می شود که کمترین نیازهای حیات او را به کار گره می زنند. واقعیات زندگی خیلی زود برای او رخ می نماید و او که هنوز درک درستی از جامعه و دنیای اطراف خود ندارد، می آموزد که باید بدون حمایت مالی و حتی شاید معنوی خانواده اش، برای لقمه نانی جان بکند.
دنیای ما با همه ادعاهای بزرگش برای تاول دستان کوچک کودکان کار و برای نیازهای اندک آنان کاری نکرده است. در همه جوامع، ریشه کن کردن پدیده ظالمانه کودکان کار، هزینه بالایی نمی طلبد؛ همچنین است در کشور ما، که هزینه قلم دادن به دست کودک کار به جای ابزار کار، هزینه های هنگفتی نمی طلبد. رفع این معضل، مسؤولیت پذیری نهادهای مسؤول را می طلبد و این که حداقل وجود آن را کتمان یا انکار نکنند.
کودکی که خاطره انگیزترین دوره تجربه امنیت، شادی، کانون گرم خانواده، و مهمترین دوره آموزش های اساسی نظیر مهارت های زندگی، انس با مطالعه، مذهب، فرهنگ و دانش را صرف کار و فقط کار می کند، و از این تجربه ها و آموزش ها عقب و محروم می ماند، و کسی را فریادرس خود در جامعه و خانواده نمی یابد، انتقام این محرومیت ها و عقب ماندگی ها را از جامعه می گیرد و حتی اگر این انتقام را با خشونت نگیرد، همین که به عنوان عضوی از جامعه، از ابتدایی ترین آموزش ها و تجربه ها بی بهره بوده است، جامعه را متضرر خواهد کرد.
هرچند فقر، مهمترین عامل بوجود آورنده این معضل است، اما معمولا تنها عامل نیست و کودکان کار پدیده ای اتفاقی و تنها معلول فقر نیست. بسیاری از کارفرمایان، استخدام کودکان را به علت ارزان‌تر بودن نسبت به همتایان بزرگسال خود، ترجیح می‌دهند. همچنین اگر در آن کار افت و خیز فراوانی وجود داشته باشد، کارفرما که کودکانی مطیع در اختیار دارد به راحتی از زیر بار مسئولیت در قبال آنها شانه خالی می‌کند. کودکان سربه راه نیز در جستجوی حقوق خود همچون حق حمایت و حق پناه نخواهند بود. دیگر عامل بوجود آورنده کودکان کار، مربوط به قوانین است؛ زمانی که قوانین و سیاست‌های ملی به اندازه کافی در جهت صیانت از کودکان اجرا نمی‌شوند، پدیده کار کودک ایستادگی می‌کند و یکی از نهادهای مسؤول در این باره، در کشور ما، شهرداری است که باید بیش از پیش و بسیار جدی تر از گذشته این معضل را پیگیری کند و در کنار برنامه های میان مدت و بلندمدت، برنامه های کوتاه مدت و فوری را هم در دستور کار قرار دهد.
در اعلانیه اشتغال و کار مناسب، مصوب سال 2007 هیأت رئیسه سازمان ملل، آمده است: «تمام انواع کار کودک به خصوص بد‌ترین اشکال آن باید ریشه‌کن شود. کار کودک نه تنها بنیان طبیعی و حقوقی انسانی را پایمال می‌کند بلکه تهدیدی جدی برای آینده اجتماعی و رشد و پیشرفت اقتصادی است. تجارت، رقابت و توانایی اقتصادی نباید بهانه‌ای برای این خشونت باشد.»
با آموزش و پرورش کامل و سالم، ایجاد فرصت‌های مناسب برای جوانان، شغل مکفی برای والدین، ایجاد چتر اجتماعی مناسب برای تمامی اقشار جامعه و مسؤولیت پذیری نهادهای مسؤول، جهانی بدون کودک کار امکانپذیر است؛ جهانی که مصداق این روایت زیبا و ساده حضرت رسول اکرم صل ا... علیه و آله باشد: «کودکان را دوست بدارید و به آنان مهر بورزید».

آخرین اخبار

1391-1396 کلیه حقوق برای وب سایت فاطمه دانشور محفوظ است.

Template Design:Dima Group